“Eleştiriyi salt bir teşhir biçimi ya da akademik çözümleme olarak değil; bir dikkat gösterme, ilişki kurma ve mesafe üretme pratiği olarak düşünmek mümkün mü?” Aylin Kuryel, yakın ve uzak okuma arasındaki gerilimli ittifakların izini sürüyor. Sanat eleştirisi ve eleştiri kültürü üzerine yazı dizimiz devam ediyor.

Boğaziçi Üniversitesi'nde, 2000'li yılların başından bugünkü kayyum talanına dek özerk bir film kültürü alanını canlı tutan Mithat Alam Film Merkezi (MAFM) ve merkezle neredeyse eş zamanlı hayata geçirilen Altyazı Sinema Dergisi'nin “film eleştirisi” mevhumuna yaklaşımı üzerine olacak bu yazı.

Queer sanat eleştirisi, normla uzlaş(a)mayan bir yazı pratiğidir. “İyi sanat”, “önemli sergi” ya da “başarılı sanatçı” gibi kategorileri bütünüyle terk etmek yerine, bu kategorilerin nasıl tarihsel ve ideolojik olarak üretildiğini açığa çıkarır. Eleştirinin kendi konumunu da bu sorgulamadan muaf tutmaz.

VâVeyLâ, eleştiriyi askıya alan sanat medyasını, eleştiriye karşı gardı kalınlaşan sanat ortamını tartışmaya davet ediyor.

Oysa tam da bu dönemde, eleştirinin “şimdiden” bağımsız bir düşünme eylemi olarak icat edilmesi gerekiyor.

Kemal Tahir’in Devlet Ana romanının Diriliş: Ertuğrul’a, Aziz Nesin’in Güldür Güldür’e üstünlüğü tartışma konusu dahi yapılamaz.