DOSYA:
Tiyatroda Tekelleşme!

Afife güçlü bir bireysel anlatı kurarken, Osmanlı tiyatrosunun çok katmanlı sahne dünyasını geri plana mı itiyor? Bu yazı, sahnenin görünen ve görünmeyen aktörlerine oyun vesilesiyle yeniden bakıyor. Betül Bakırcı bu yazısında Afife oyununu inceliyor.

Özge Ç. Denizci ozgedenizci@gmail.com Uğur Biryol’un İletişim Yayınlarından  geçtiğimiz aylarda çıkan kitabı Bir Müzik Rüyası Çekirdek Sanat Evi yalnızca bir dönemin belirli müzik çevreleri içinde şekillenen müzik hayatına dair pek çok ipucu vermekle kalmıyor. Kitap, aynı zamanda hem Türkiye müzik tarihinin içinde hem de farklı ülke kültürlerinin merkezinde müzik düşüncesinin çevresinde gelişen alternatif üretim hatlarıyla birlikte döneme projeksiyon tutuyor. Mekân anlatısı m

VâVeyLâ, eleştiriyi askıya alan sanat medyasını, eleştiriye karşı gardı kalınlaşan sanat ortamını tartışmaya davet ediyor. 

Afife Jale’nin mirasıyla şekillenen ödül törenlerinin seyrini, arşiv ve kategoriler üzerinden yeniden okuyoruz.

Türkiye’de mizah denince sansürün de yanında geldiği gerçeği pek çoğumuz tarafından bilinen ve maalesef kanıksanan bir hâl. 

Yakınlık Koordinatörü Ece Türkmut Dere, güvenli set kültürünün sadece oyuncularla değil, bütün ekip üyeleriyle ilgili olduğunu söylüyor:

Oysa tam da bu dönemde, eleştirinin “şimdiden” bağımsız bir düşünme eylemi olarak icat edilmesi gerekiyor.

Kemal Tahir’in Devlet Ana romanının Diriliş: Ertuğrul’a, Aziz Nesin’in Güldür Güldür’e üstünlüğü tartışma konusu dahi yapılamaz.