Artan maliyetler sanatı ortak bir deneyim olmaktan çıkarıyor mu? Arkadaşımız Buse Torun’un anket çalışması, bilet fiyatlarının toplumsal paylaşımı nasıl vurduğunu kanıtladı: Her iki kişiden biri sevdiklerine artık '+1' bilet hediye edemezken, öğrencilerin yüzde 83,3'ü salonların tamamen dışına itiliyor.

Yapay zekâ Klaus Meine’nin sesini kusursuzca taklit edebilir, hatta albüm bile yapabilir. Ama binlerce insanın aynı stadyumda, aynı anda uçtuğu o büyülü anı, yani canlı 'aura'yı hesaplayamaz. Melek Aldemir, Scorpions’ın İstanbul konserini izledi: Algoritmalar çok güçlü olabilir ama insan ömrüyle harmanlanmış ustalığın karşısında hâlâ çaresizler!

Kültür-sanat alanında LGBTİ+ temsillerinin hareket alanı giderek daralıyor. Karşımızdaki tablo artık sadece yukarıdan gelen yasaklardan ibaret değil; kurumsal geri çekilmeler, sessiz eksiltmeler ve oto-sansürle işleyen, yokluğun olağanlaştığı sistematik bir 'görünmezlik rejimi.' Oğulcan Özgenç, sahnedeki isimlerden ziyade sahnenin nasıl kurulduğuna ve daraltılan hareket alanına bakıyor.

Ortak acıların ve direnişin kaydını tutan "Kardeş Türküler ile 30 Yıl" belgeseli ile grubun Harbiye'deki büyük buluşmasını birleştiren ortak bir duygu var: Ne acıyı gizlemek ne de neşeyi acıya kurban etmek. Aynı göğün altında, göz hizasında ve yan yana. Alâra Kuset’in belgesel ve konser hakkındaki izlenimi VâVeyLâ’da yayında.

Bir şarkıyı, filmi ya da oyunculuğu sevmek; failin yarattığı zararı unutmayı gerektirir mi? Hayranlık, arzu ve politik tutarlılık arasındaki çelişkileri psikolojik ve toplumsal boyutlarıyla ele alan bir değerlendirme.

“İç seslerin dış seslerle karıştığı bir dünya” hayal eden ACT Project, OF…AH/OH! ile gençliğin kaygılarını, arzularını, sıkışmışlıklarını ve taşan heyecanlarını sahneye taşıyor. Aynalar, mikrofonlar ve kolektif bir üretim dili eşliğinde kurulan oyun; gençlerle yetişkinler arasındaki yıkılmış köprüye yeniden bakmayı önerirken, seyirciye de şu soruyu fısıldıyor: İçimizden geçenleri gerçekten ne kadar duyabiliyoruz?

Bir hibe mi, yoksa yapısal bir boşluğun üstünü örten geçici bir jest mi? 763 parçalık “destek”, bağımsız tiyatronun özgürlüğü ve sürdürülebilirliği üzerine kritik soruları yeniden gündeme getiriyor.

“Show of Hands”, doğaçlama müziği bir performans olmaktan çıkarıp kolektif bir “dinleme pratiği”ne dönüştürüyor; peki bu incelikli alanı mümkün kılan koşullar neden salonun dışında aşınıyor?

Değişmeyen tek şey değişimin kendisi. Ama mesele gerçekten yapay zekânın müziği ele geçirmesi mi? Yoksa tıpkı fonografın icadıyla olduğu gibi, müziğin sosyo-ekonomik olarak dönüşmesi ve buna verdiğimiz tepki mi?

Artalan Kolektif’in oyunu Yıldız, bizi aitlik ve keşif üzerine bir yolculuğa çıkarıyor. Bu coğrafyada bir çocuğun büyüme hikâyesinde kendi yol arayışımızı da buluyoruz.

Kalabalığın kendisinin politik bir jeste dönüştüğü Görme Tutkusu üzerine bu söyleşi, yalnızca sahnedeki dili değil; birlikte üretmenin, hayatta kalmanın ve alan açmanın bugünkü koşullarını içeriden tartışmaya açıyor. Yunus Emre Şahin, Zinnure Türe, Basma Seiba ve Dila Özer’le konuştuk.

Afife güçlü bir bireysel anlatı kurarken, Osmanlı tiyatrosunun çok katmanlı sahne dünyasını geri plana mı itiyor? Bu yazı, sahnenin görünen ve görünmeyen aktörlerine oyun vesilesiyle yeniden bakıyor. Betül Bakırcı bu yazısında Afife oyununu inceliyor.

Özge Ç. Denizci ozgedenizci@gmail.com Uğur Biryol’un İletişim Yayınlarından geçtiğimiz aylarda çıkan kitabı Bir Müzik Rüyası Çekirdek Sanat Evi yalnızca bir dönemin belirli müzik çevreleri içinde şekillenen müzik hayatına dair pek çok ipucu vermekle kalmıyor. Kitap, aynı zamanda hem Türkiye müzik tarihinin içinde hem de farklı ülke kültürlerinin merkezinde müzik düşüncesinin çevresinde gelişen alternatif üretim hatlarıyla birlikte döneme projeksiyon tutuyor. Mekân anlatısı m

Afife Jale’nin mirasıyla şekillenen ödül törenlerinin seyrini, arşiv ve kategoriler üzerinden yeniden okuyoruz.

Türkiye’de mizah denince sansürün de yanında geldiği gerçeği pek çoğumuz tarafından bilinen ve maalesef kanıksanan bir hâl.

Yakınlık Koordinatörü Ece Türkmut Dere, güvenli set kültürünün sadece oyuncularla değil, bütün ekip üyeleriyle ilgili olduğunu söylüyor: