“İç seslerin dış seslerle karıştığı bir dünya” hayal eden ACT Project, OF…AH/OH! ile gençliğin kaygılarını, arzularını, sıkışmışlıklarını ve taşan heyecanlarını sahneye taşıyor. Aynalar, mikrofonlar ve kolektif bir üretim dili eşliğinde kurulan oyun; gençlerle yetişkinler arasındaki yıkılmış köprüye yeniden bakmayı önerirken, seyirciye de şu soruyu fısıldıyor: İçimizden geçenleri gerçekten ne kadar duyabiliyoruz?

Bir hibe mi, yoksa yapısal bir boşluğun üstünü örten geçici bir jest mi? 763 parçalık “destek”, bağımsız tiyatronun özgürlüğü ve sürdürülebilirliği üzerine kritik soruları yeniden gündeme getiriyor.

“Show of Hands”, doğaçlama müziği bir performans olmaktan çıkarıp kolektif bir “dinleme pratiği”ne dönüştürüyor; peki bu incelikli alanı mümkün kılan koşullar neden salonun dışında aşınıyor?

Değişmeyen tek şey değişimin kendisi. Ama mesele gerçekten yapay zekânın müziği ele geçirmesi mi? Yoksa tıpkı fonografın icadıyla olduğu gibi, müziğin sosyo-ekonomik olarak dönüşmesi ve buna verdiğimiz tepki mi?

Artalan Kolektif’in oyunu Yıldız, bizi aitlik ve keşif üzerine bir yolculuğa çıkarıyor. Bu coğrafyada bir çocuğun büyüme hikâyesinde kendi yol arayışımızı da buluyoruz.

Kalabalığın kendisinin politik bir jeste dönüştüğü Görme Tutkusu üzerine bu söyleşi, yalnızca sahnedeki dili değil; birlikte üretmenin, hayatta kalmanın ve alan açmanın bugünkü koşullarını içeriden tartışmaya açıyor. Yunus Emre Şahin, Zinnure Türe, Basma Seiba ve Dila Özer’le konuştuk.

Afife güçlü bir bireysel anlatı kurarken, Osmanlı tiyatrosunun çok katmanlı sahne dünyasını geri plana mı itiyor? Bu yazı, sahnenin görünen ve görünmeyen aktörlerine oyun vesilesiyle yeniden bakıyor. Betül Bakırcı bu yazısında Afife oyununu inceliyor.

Özge Ç. Denizci ozgedenizci@gmail.com Uğur Biryol’un İletişim Yayınlarından geçtiğimiz aylarda çıkan kitabı Bir Müzik Rüyası Çekirdek Sanat Evi yalnızca bir dönemin belirli müzik çevreleri içinde şekillenen müzik hayatına dair pek çok ipucu vermekle kalmıyor. Kitap, aynı zamanda hem Türkiye müzik tarihinin içinde hem de farklı ülke kültürlerinin merkezinde müzik düşüncesinin çevresinde gelişen alternatif üretim hatlarıyla birlikte döneme projeksiyon tutuyor. Mekân anlatısı m

Afife Jale’nin mirasıyla şekillenen ödül törenlerinin seyrini, arşiv ve kategoriler üzerinden yeniden okuyoruz.

Türkiye’de mizah denince sansürün de yanında geldiği gerçeği pek çoğumuz tarafından bilinen ve maalesef kanıksanan bir hâl.

Yakınlık Koordinatörü Ece Türkmut Dere, güvenli set kültürünün sadece oyuncularla değil, bütün ekip üyeleriyle ilgili olduğunu söylüyor: